Analiza

Na co fintechy naprawdę wydają pieniądze

Wszystkie spółki z NeoBase, które publikują prawdziwy rachunek zysków i strat, zestawione wokół pytania, na które sam przychód nigdy nie odpowiada: skoro pieniądze wpłynęły, to gdzie trafiają?

Na podstawie 12 audytowanych raportów rocznych i raportów SEC, spośród 14 spółek, dla których mamy dane finansowe. Każda liczba to pozycja raportowana przez spółkę, nie nasze szacunki.

Kto publikuje wystarczająco dużo

Dlaczego te wykresy mówią mniej, niż się wydaje

Dwa fintechy mogą prowadzić niemal identyczny biznes i publikować zupełnie inne pozycje kosztowe. Spółka notowana w USA wydziela sprzedaż i marketing, bo wymaga tego formularz; brytyjski bank wrzuca ten sam wydatek do kosztów administracyjnych i nigdy go nie nazywa. Zestawienie wszystkich w jednej tabeli mierzyłoby głównie sposób raportowania.

Dlatego poniższe wykresy uwzględniają spółkę tylko w tych kategoriach kosztów, które faktycznie raportuje. Brak słupka oznacza, że spółka nie publikuje takiej pozycji, a nie że nic na to nie wydaje. Spółki podające wyłącznie dane skorygowane lub zbiorcze są całkowicie wyłączone z porównań - ich jedna zbiorcza kwota kosztów zdominowałaby każdą kategorię, do której by trafiła.

Gdzie idą pieniądze

Każdy słupek to dany koszt jako udział we wszystkim, co spółka przyjęła w danym roku - dzięki temu bank i giełda są na tej samej skali. Wszystkie wykresy kategorii mają wspólną oś, więc dwa razy dłuższy słupek to naprawdę dwa razy większe obciążenie.

Licencjonowane banki najpierw płacą za depozyty. W Atom Banku i Allice odsetki płacone oszczędzającym nie są jednym z wielu kosztów - to największy pojedynczy wypływ w całym sprawozdaniu, większy niż wynagrodzenia, technologia i marketing razem wzięte. To nie nieefektywność, tylko istota biznesu opartego na bilansie. Oznacza to też, że ich relacja kosztów do przychodów odpowiada na inne pytanie niż ta sama liczba w firmie płatniczej.

Firmy płatnicze płacą sieciom. W Blocku - właścicielu Cash App - i w PayPalu koszt własny i koszty transakcyjne dominują nad wszystkim innym. Ich marżę wyznacza nie tyle to, ile wydają na inżynierów, co to, ile po drodze zabierają sieci kartowe i procesorzy.

Challengerzy aplikacyjni płacą inżynierom i za reklamę. Chime, Coinbase i Robinhood przeznaczają na technologię znacznie większy udział przychodów niż jakikolwiek licencjonowany bank z zestawienia - banki w ogóle nie wydzielają tej pozycji - a marketing jest tuż za nią. Gemini prowadzi w obu kategoriach, ale z odwrotnego powodu: jego koszty są duże wobec małego przychodu, i tak właśnie wygląda od środka relacja kosztów do przychodów na poziomie 428%.

Pożyczkodawcy płacą za ryzyko. Affirm księguje ponad jedną czwartą przychodów na straty kredytowe. Żaden bank z zestawienia nawet się do tego nie zbliża, bo kredytowanie konsumenckich rat to inne ryzyko niż zabezpieczony kredyt dla MŚP.

Czy koszty rosną wolniej niż przychody?

Struktura kosztów to zdjęcie; ciekawsza jest informacja, w którą stronę się przesuwa. Każde sprawozdanie drukuje rok poprzedni obok bieżącego, więc każdej spółce można zadać to samo pytanie: czy dodatkowy przychód przerósł dodatkowy koszt?

Różnicę pokazujemy w punktach procentowych - dynamika przychodów minus dynamika kosztów. Dodatnia oznacza, że biznes stał się przy wzroście efektywniejszy. Ujemna, że wzrost został kupiony. To celowo przychód, a nie całość wpływów: spółka może wyglądać na płaską tylko dlatego, że jednorazowe przeszacowanie wpadło w rok poprzedni.

Bez porównywalnego okresu poprzedniego: Kraken.

Banki poruszają się w parze i o to właśnie chodzi. Monzo, Allica i Atom mieszczą się w pół punktu od zera: przychody i koszty rosły niemal dokładnie w tym samym tempie. W biznesie opartym na bilansie to niemal mechaniczne - największą pozycją kosztową są odsetki od depozytów, a to właśnie depozyty generują przychód. Dźwignia operacyjna w bankowości musi wziąć się skądinąd niż z rozrostu bilansu.

Dwie spółki przekuły wzrost w efektywność. Robinhood i Affirm zwiększyły przychody o ponad 25 punktów szybciej niż koszty - to właśnie zamienia stratę w zysk, a zysk w dużo większy zysk. Obie zrobiły to, wrastając w bazę kosztową, którą już wcześniej zbudowały.

Trzy kupiły swój wzrost. Coinbase, Chime i Gemini zwiększyły koszty szybciej niż przychody - wydatki Chime na technologię potroiły się, marketing Coinbase urósł o ponad połowę. To wybór, nie przypadek, ale też powód, dla którego dwie z tych trzech skończyły rok dalej od rentowności, niż go zaczynały.

Co zostaje

Relacja kosztów do przychodów to ta sama historia w prostszej formie: ile z każdej zarobionej jednostki zostało pochłonięte przed opodatkowaniem. Powyżej 100% oznacza rok, który kosztował więcej, niż przyniósł.

Metoda i źródła

Każda liczba jest przepisana ręcznie z dokumentu źródłowego - audytowanego raportu rocznego albo raportu SEC - i zapisana tak, jak raportuje ją spółka, w milionach jej waluty sprawozdawczej. Nic nie jest przeliczane między walutami: udział w przychodach nie wymaga przeliczenia, a suma w wielu walutach wymagałaby kursu, którego potem trzeba by bronić.

Kategorie łączą różnie nazwane pozycje o tym samym znaczeniu, na przykład technologia i rozwój, technologia oraz technologia i analityka danych. Pozycje zbyt ogólne, by je zaklasyfikować, są pomijane, a nie wrzucane do kosztów ogólnych. Jeśli zaokrąglone pozycje spółki nie domykają się dokładnie do raportowanego wyniku, wykres jest zbilansowany do jej własnych pozycji, a różnica mieści się w jednym kroku zaokrąglenia.

Wróć do wszystkich wykresów przepływu